پیک سحر

  هم اندازه ی دلسوزی ام برای ناله ی شقیقه ی زمین زیرِ شلاقِ تیز باران؛             - تو را دوست دارم... تو را دوست دارم هم اندازه ی عشقم به تتهاییِ قاصدکی در برف؛       - نامعلوم... مثل لباس احرام بجا مانده از پدربزرگ و  پیراهن گل گلیِ آبیِ مادر بزرگی که بزرگ بود و خیلی بزرگ...همانند روزهایی که از شکوفه های درخت آلبالوی خانه ی پدری عکس میگرفتم؛                  - تو را دوست دارم...   نوشته شده در ۱۴۰۰/۰۲/۰۶ ساعت توسط مولو پیک سحر...